Jagers bikkelen naar Groene Sjaal
Zweten, hijgen en afzien. De veldfles wordt gulzig aan de mond gezet, maar na afloop zijn er tevreden gezichten.
De Alfa-compagnie van 12 Pantserinfanteriebataljon Garde Jagers moest bewijzen de ‘groene sjaal’ waardig te zijn. En met succes.
Twee maanden na de opkomst is het bij de Garde Jagers, gelegerd op de Oranjekazerne in Schaarsbergen, een goede gewoonte de oefening ‘groene sjaal’
te houden. Gedurende anderhalve dag moeten de jagers bewijzen voldoende conditie, mentaliteit en doorzettingsvermogen te hebben om de verfoeide stofdas
in te wisselen voor de groene jagerssjaal. Op 5 maart was het de beurt aan de A-cie, onder commando van Kapitein R. B. J. M. Luyckx.
“Het animo voor deelname is altijd zeer hoog”, aldus de Kapitein.
“Men wil zich niet laten kennen en bovendien is er altijd nog de herkansing over twee maanden voor degenen die het niet halen.”
(klik op de foto)
Doorgaan
De oefening begon met een mars van vijf kilometer, waarvan drie kilometer met een
brancard gelopen moest worden Vervolgens moesten de jagers met beperkte
middelen een overgang over een kanaal maken. Bij de eerste groep ging dit al gelijk mis, omdat het zelfgebouwde vlot
omsloeg. Ondanks het koude weer bleef het moreel echter goed. Vandaar dat één
van de ongelukkige zei: “De slotenmars kan best wel doorgaan.” De route werd
vervolgd met een geforceerde mars van vier en een halve kilometer, waarna een tocht met rubberboten
op het programma stond. De vorst gooide echter roet in het eten. Het water was
namelijk bevroren, zodat er niet gevaren kon worden. Dus: de boten op de nek en
lopen maar weer. Hierna verplaatste de oefening zich naar het Beekhuizerzand.
Daar kwamen aan bod: een kompasdoorsteek, touwbaan en een nachtelijke mars van
circa twintig kilometer. Voor vele groepen was het al twaalf uur geweest toen
zij hun schuilbivak betrokken. Kaartlezen valt immers niet altijd mee...
(klik op de foto)
Lege Pijp
Tijd om rustig op te staan was er echter de volgende ochtend niet bij. Het ‘stil
alarm’ werd namelijk gevolgd door een geforceerde verplaatsing van vier
kilometer. Zelfs na al deze inspanningen was het nog niet gedaan. ‘Oefening
Lege Pijp’ vormde het bekende laatste loodje voor de mannen van de Alfa. Vooraf
benadrukte de CC dat “de pijp nu echt leeg moet”. Er volgde een speedmars van
drie kilometer. “Nu begrijp ik de naam lege pijp”, verzuchtte een onbekende
jager, waarna hij uitgeput op de grond stortte. Maar, de groene sjaal werd
gehaald! Onze bataljonscommandant zelve, LKol Poelman, reikte diezelfde middag
de sjaals uit, waarna een en ander gezamenlijk in de compagniesbar van de Alfa
werd gevierd. De oefening ‘Groene Sjaal’ was geslaagd.