Van 27 september tot en met 4 oktober zijn twee pelotons van 1-8 Cavaleriebataljon en 1 peleton van 1-7
Cavaleriebataljon uit de Verenigde Staten te gast geweest van 12 Pantserinfanteriebataljon Garde Jagers in Schaarsbergen.
Voor de terugreis naar de V.S., werden de oefeningen Reforger en Certain-Strike gevolgd door een weer Reforger-Post.
Jagers en Amerikanen hebben via een zogenaamde 'interoperability training' (samenwerkingsverband) deze week doorgebracht.
Met een gevarieerd programma onder leiding van projectofficier eerste luitenant Schiebroek werd Reforger-Post afgewerkt.
In dit programma ondermeer een parcours militair, MLV-proeven, schieten en een gevechtsbaan maar ook het nodige vertier
was niet vergeten. Een kort verslag over het reilen en zeilen van een week driftig samenwerken en feesten.
Zondag 27 september zo rond de klok van twee uur begint het ontvangstcomité van de Jagers wat nerveuzer te worden.
Speeches nog eenmaal vlug doornemen, onderdeelsbar optimaal voorbereid, het feest kan beginnen. Ze zouden toch rond
14:00 uur moeten aankomen? Elnt Schiebroek knikt bevestigend. Om 15:00 uur niets, 16:00 uur nog geen Amerikenen.
Dan maar grensovergang Bergh bellen. Ja er zijn bussen met Amerikaanse soldaten gepasseerd! Mompelend klinkt het uit
diverse monden: "Hopelijk de onze". Uiteindelijk om ongeveer kwart voor zes komen de Yanks binnen.
Nu komt het Nederlandse improvisatietalent goed van pas want de hele tijdsbalk staat op zijn kop. Welke 'verrassingen'
zal het projectteam deze week nog tegenkomen?
Pezen
De maandag is geheel gewijd aan een introductieprogramma. Welkomstwoorden door de bataljonscommandant
van de Garde Jagers 'Staticshow' eten in het veld en natuurlijk 's-avonds een bezoek aan de onderdeelsbar.
Uit latere gesprekken met the boys from Uncle Sam, bleek de onderdeelsbar als idee mee naar de V.S. te gaan.
Zo'n bar in je eigen gebouw is toch je van het. Na een dag rust, volgt er dinsdag een flinke aanslag op het fysieke
vermogen tijdens een parcours militair. Twaalf ploegen van tien man moesten een parcours van ongeveer vijftien km
afleggen met daarin negen objecten, eigenlijk negen martelgangen. De ploegen bestonden voor de helft uit Amerikanen
en de ander helft uit Jagers. Zo werden de 'interoperabiliters' min of meer gedwongen om met elkaar samen te werken.
Wat te denken van praten met handen en voeten en daarnaast pezen. Steunen en kreunen is trouwens in alle talen goed
herkenbaar. Toch werd er met veel elan gestreden en wensten gasten en gastheren in niets voor elkaar onder te doen.
Gewonden dragen, als groep over munitiekistjes verplaatsen via een bepaald traject, 'n fietsestafette, aanhangwagen
duwen, varen met rubber bootjes tot en met een parcours met daarin opgenomen een heuvel waar een YP-wiel overheen
gerold moest worden. De bedenker van dit gebeuren moet een 'sadisttisch' genoegen in hebben gehad. Toch is zo'n dag
ook bijzonder nuttig voor je Engelse -of is het Amerikaanse- woordenschat tenminste als je prijs stelt op vergroting
van kennis ten aanzien van krachttermen.